tomtya

เพื่อนส่งกลอนนี้มาให้ อ่านแล้วรู้สึกแอบซึ้งยังไงบอกไม่ถูก อารามเข้าใจความรู้สึกแบบสุดๆ อะไรทำนองนั้น

พูดถึงการเหยียดผิวตอนนี้ก็ไม่ค่อยเห็นมากนักแล้วนะ แต่ก็อย่างว่า .. มันคงยังไม่หายไปซะทีเดียวอ่ะ

ก็มานั่งนึกถึง hostmom ของตัวเอง สมัยอยู่นู่น เค้าเล่าให้ฟังว่าพ่อเลี้ยงเค้าแบบสมัยโบราณ (คิดเอง) เค้าเกิดและโตที่รัฐอิลลินอยส์ แล้วเห็นคนผิวดำครั้งแรกในชีวิตเมื่อตอนอยู่ไฮสคูลแล้วอ่ะ คิดดูสิว่าพ่อเค้าจำกัดสังคมเพื่อนมากแค่ไหน แต่เค้าก็โตมาเป็นคน open minded มาเลยนะ อาจจะเป็นเพราะว่าหน้าที่การงานทำให้เค้าได้เดินทางเยอะ ได้เห็นอะไรเยอะมาก (พ่อเค้าไม่เคยเดินเทางออกนอกเมกาเลย) แต่เค้าบอกตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้ว เพราะตอนแรกที่เค้าคิดจะรับเราไปอยู่ด้วยเนี่ย ก็เกร็งๆเหมือนกันว่าจะออกหัวรึก้อย แต่ว่า…อิอิ เราทำไว้ดี เค้าก็น่ารัก ดีกะเราไม่มีทิฐิหรืออะไรทั้งนั้นอ่ะ

This poem was nominated by UN as the best poem of 2006, Written by an African Kid

When I born, I black
When I grow up, I black
When I go in Sun, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black

And you white fellow
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you grey

And you calling me colored??

…. น่านสิ จะมาเรียกฉันว่าผิวสีได้ไง ….

Do you believe in conspiracy theory?
อ่านสำเนียงเดียวกับ do you believe in destiny? เลยนะ

จำได้ว่าดูหนังเรื่องนี้ (เล่นโดย Male Gibson และ Julia Roberts) เมื่อนานมาแล้ว บอกตามตรงว่าตอนนั้นไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เนื่องจากไม่เข้าใจคำว่า ทฤษฎีสมคบคิด ไม่เข้าใจว่าหนังสือต้องการสื่ออะไร และทำไมเฮียเมลถึงต้องเจออุปสรรคที่โหดร้ายขนาดนั้น (แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะ)

หลายๆอย่างในชีวิต มันเป็นทฤษฎีสมคบคิด ได้ทั้งที่รู้ตัว ไม่รู้ตัว ตั้งใจ และไม่ตั้งใจ
หลังๆรู้สึกว่า เราจะเอาความไม่รู้ตัวมาตั้งใจ (โยง)ให้มันเป็น ทฤษฎีสมคบคิด น่ะสิ แต่ว่ามันก็มีเหตุผลในตัวของมันเองนะ

เราว่าอีกอย่างที่ทำให้เกิดทฤษฎีสมคบคิดก็คือ เมื่อเราสนใจอย่างใดอย่างหนึ่งมากๆ เราจะโยงเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยมาเป็นเรื่องใหญ่ (ที่เรากำลังสนใจ) ได้ทุกเมื่อ

อย่างเช่น
เมื่อครั้งที่เราอ่าน “ที่เกิดเหตุ” วรพจน์ พันธ์พงษ์ (ซื้อมาตั้งแต่งานหนังสือ เพิ่งจะได้มีโอกาสอ่าน) อ่านแล้วรู้สึกเศร้า หดหู่ นับถือ และอีกหลายๆความรู้สึก ปะปนกันไปในระหว่างที่อ่าน ที่แน่ๆรู้สึกว่าเข้าใจคนใต้และเจ้าหน้าที่ที่ประจำการอยู่ที่นั่น … มากขึ้น อ่านแล้วรู้สึกว่า ชีวิตเราเนี่ยมันสบายเกินไปรึเปล่านะ สิ่งที่เรากังวลต่างๆนานา เช่น รอรถเมลนานจัง รถติด ผมไม่เป๊ะ (ไร้สาระไม๊) หรือแม้แต่กลุ้มเรื่องงานก็ตาม เรารู้สึกว่าไม่ได้ครึ่งกับความเศร้า ความกังวล ของพวกเขาเหล่านั้นเลย

แล้วทฤษฎีสมคบคิด เกิดขึ้นตอนไหน

เราคิดถึงเพื่อนที่มีแฟน (หมั้นแล้วด้วย) ที่ทำหน้าที่ปกป้องความสงบสุขอยู่ที่ภาคใต้ ต้องบอกกันตรงๆว่า มันก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน

ฟัง Club Friday ของคลื่นสีเขียว แล้วเจอคนที่มีแฟนเป็นตำรวจประจำการที่ภาคใต้ เค้าเล่าได้เศร้ามาก จนเราเองจะร้องไห้ตาม เค้าบอกว่าแฟนเค้าพยายามทำตัวให้เค้าเลิกรัก เพื่อที่เค้าจะได้ไปรักคนอื่นที่ชีวิตไม่ได้แขวนอยู่บนเส้นด้าย ที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ทุกครั้งที่ลงไปประจำการแฟนเค้าจะทำไดอารี่ซึ่งเหมือนเป็นพินัยกรรมกลายๆ บอกถึงหากแฟนเค้าเสียชีวิตต้องจัดงานศพยังไง และอะไรอีกหลายๆอย่าง ฟังแล้วเศร้าเหลือเกินสำหรับคนที่เป็นแฟน

เช้าวันถัดมา เพื่อนโทรมาบอกว่าแฟนพี่ที่รู้จักถูกระเบิด เสียชีวิตจากการลาดตระเวณเมื่อเช้าวันก่อน …. เราไม่รู้จักชื่อจริงเค้า เราเลยไม่ได้เอะใจ ฟังแล้วอึ้ง
แต่ก่อนคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องไกลตัวเหลือเกิน แต่ตอนนี้รู้สึกว่า อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้ มันเศร้าจริง …. My Blues Day!!!

ดอกไม้มันบานเมื่อไหร่?

มันเศร้านะ เพราะว่าไม่ได้ดูตอนจบเนี่ย ต้องไปปฏิบัติภาระกิจอันปฏิเสธมิได้อ่ะ

เราชอบเรื่องนี้มากก ชอบเข็มอ่ะ เล่นเป็นธรรมชาติมากก อ้อ … แน่นอนอ่ะพี่ก้อง ด้วยอ่ะ

อีกอย่างที่ชอบคือ เพลงประกอบละคร ทั้งผู้ชายและผู้หญิงร้องเลยอ่ะ มันตรงจริงๆให้ตายสิ ดอกไม้มันบานเมื่อไหร่ ฉันไม่เคยจะรู้ อืมม … ก็เหมือนความรักมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ไม่เห็นจะรู้ มารู้อีกทีก็ชอบก็รักไปซะแล้ว .. ซะงั้น

แค่นี้แหละ

เมื่อคืนก่อนฝันร้าย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมฝันไปอย่างงั้น ทั้งๆที่เราไม่ได้คิดมากเรื่องนี้เลยนะ หรืออาจจะเป็นไปได้ว่าจิตใต้สำนึกเราคิดแต่เรื่องนี้ตลอดเวลาก็ไม่รู้นะ

เราฝันว่าบินไปนิวยอร์ค (นี่ก็หนึ่งละ ที่คิดอยู่ตลอดเวลา) กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์ Host เรารวมถึงลูกๆด้วย พอไปถึงที่บ้านเลขที่ 1 ถนนลินคอล์น เมืองอ๊อสซิงนิ่ง ปรากฏว่าเจอแนนนี่คนใหม่ ไม่รู้จักแฮะ .. ในใจคิดว่า แอ้ไปไหนฟระ

เข้าไปในบ้าน ลูกๆไม่อยู่ ออกไปเล่นหลังบ้าน ซึ่งเป็นเหมือน playground มีเด็กเล่นมากมาย เราก็เก้ๆกังๆอยู่ที่ห้องครัว หาอะไรกินซะหน่อยตามประสา ระหว่างที่เดินไปหลังบ้าน เดินผ่าน Pat กับ Mary (Host Family ของเราเอง) แต่ทั้งสองคนจำเราไม่ได้เลยยยย พอเจอลูกๆทั้งสอง ทั้ง Eric และ Catherine ก็จำเราไม่ได้อีก คือไอ้จำไม่ได้น่ะไม่เท่าไหร่หรอก เราเข้าใจ เพราะว่าจากมาตั้งกะยังเด็กมาก แต่ว่า ignore เรานี่สิ มันเรื่องใหญ่นะ

ตัดฉากเข้ามาในบ้าน นั่งกินข้าวกันอยู่ ทุกคนไม่สนใจเราเลย Pat ก็คุยกับ Mary ไป Eric ก็กินอาหารไป ส่วน Catherine ก็เล่นไปด้วย แต่ทุกคนไม่ได้คุยกับเราเลย เราทนไม่ได้เลยออกมาเดินเล่นที่ห้อง living room ออกมารอเพื่อนมารับ พอiEarn มาถึงเท่านั้นแหละ มันมากะใครไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ เราพูดได้คำเดียวคือ she didn’t even lay her eyes on ME

พระเจ้า ….. เราทนไม่ได้เลยอ่ะ ไม่รู้จะทำไง มันอึดอัดมาก รู้สึกว่านี่เหรอคือสิ่งที่เรารอคอยมานาน การได้กลับไปนิวยอร์คอีกครั้ง สิ่งที่คาดหวังไว้ มันเป็นอย่างงี้เองเหรอ มาเพื่อที่จะมาเจอความเจ็บปวดแบบนี้เนี่ยนะ

ร้องไห้ ……. ร้องเป็นเผาเต่า

เริ่มรู้สึกตัว …… เพราะหายใจไม่ออก

แล้วก็ตื่น ….. อ้าวฝันไป แต่ว่าน้ำตานองหน้าเลย แล้วก็ร้องไห้ต่อ!?!?!? มันแอบรู้สึกกลัวนิดๆ ทั้งๆที่ก็รู้นะว่ามันไม่มีวันเป็นจริงหรอก มันเป็นแค่ความฝัน แต่ก็นะ อกจะเหมือนจริงซะขนาดนั้นอ่ะ

เช้าวันถัดมา มาทำงานตามปกติ ไม่ได้คิดมากอะไร แต่พอสายๆ conspiracy theory ก็ทำงานซะอย่างงั้น เริ่มต้นที่ได้รับอีเมลจาก Pat ถามเรื่องสารทุกข์สุกดิบทั่วไป ตามด้วยหัวหน้าจะเดินทางไปนิวยอร์คคืนวันพรุ่งนี้ แล้วตอนกลางคืนได้ออนไลน์คุยกับ iJam ซึ่งไม่ได้คุยกันนานมากกกก ….. ทั้งหมดมีความว่า นิวยอร์ค เข้ามาเกี่ยวข้องทั้งสิ้น

เล่าให้ iJam ฟังเรื่องฝันร้าย มันก็บอกว่า “แกรู้ใช่ไม๊ว่าไม่ใช่ความจริง” – You know that, don’t you? ดีใจจังได้คุยกับมัน มันเหมือนกับว่าได้เจอเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้เจอกันนาน สบายใจที่ได้คุย

.. ฝันร้ายคราวนี้ทำให้เรารู้ว่า ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่เราอยากทำอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ได้มีโอกาส + มันนี่ ที่จะทำ นั่นก้คือการกลับไปเยี่ยม บ้านเลขที่ 1 ถนนลินคอล์น เมืองอ๊อสซิงนิ่ง นั่นเอง

“Hello world, this is me life should be,
fun for everyone.
Life is easy if you wear a smile,
just be your self don’t ever change your style”

Song by The Saddle Club

คิดอยู่นานว่าจะเปลี่ยน blog ดีหรือไม่ ปกติก็เป็นคนเขียน blog อยู่แล้วแต่ว่าไม่สม่ำเสมอ แถมด้วยความไร้สาระอีกต่างหากหรือเรียกอีกอย่างว่า ‘เขียนไม่เป็น’
แต่เมื่อฟังสัมมนา library 2.0 จากที่เก้ๆกังๆว่าจะเปลี่ยน blog ของตัวเองให้เป็นรูปเป็นร่าง เป็น profile ของตัวเองขึ้นมา รวมถึงเขียนในสิ่งที่ทั้งเป็นเรื่องเป็นราว (เชิงวิชาชีพ) และไร้สาระตามประสา เข้าด้วยกัน ก็เป็นจริงขึ้นมา … ซะที

เราเป็นบรรณารักษ์ …  I’m a librarian (อาจารย์บอกว่าต้อง stress ตรงกลางนะ lol)
เราพูดได้เต็มปากเต็มคำด้วยความภูมิใจมากว่าตัวเองเป็นบรรณารักษ์ ท่าทางมันจะอยู่ในสายเลือดซะแล้ว

ย้อนไปเมื่อปี 2541 คิดอยู่นานว่าจะเอ็นทรานคณะอะไร คิดออกแค่ว่า เราชอบภาษาอังกฤษ ต้องเลือกคณะที่สอนภาษาอังกฤษสิ ก็เลือกไว้ 3 อันดับแรก แต่อันดับห้อยติ่งสุดท้าย เราเลือกไว้ที่ สาขาบรรณารักษศาสาตร์และสารนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยที่ …. ไม่ได้มีไอเดียมากนักหรอก

ตลอดเวลาที่เรียน 4 ปี ก็ถือว่าใช้ชีวิตนักศึกษาคุ้มมาก เรียนก็ตั้งใจ (แอบหลับบ้าง) กิจกรรมก็ทำ แต่แปลก … เลือดบรรณารักษ์ยังไม่มีเลยแฮะ ในตอนนั้นเราเป็นคนหนึ่งในบรรดาเพื่อนๆที่คิดว่าเรียนจบแล้วจะไม่เป็นบรรณารักษ์

แต่ว่า … ตั้งแต่เรียนจบจนถึงตอนนี้ เป็นบรรณารักษ์มาโดยตลอด

เลือดบรรณารักษ์ มันมาตอนนี้นี่เอง มันติดหนึบด้วยแฮะ อาจเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมในการทำงาน ทำให้เราเห็นว่า การเป็นบรรณรักษ์นั้นสำคัญนะ

มันสำคัญจริงๆนั่นแหละ♥