tomtya

เพื่อนส่งกลอนนี้มาให้ อ่านแล้วรู้สึกแอบซึ้งยังไงบอกไม่ถูก อารามเข้าใจความรู้สึกแบบสุดๆ อะไรทำนองนั้น

พูดถึงการเหยียดผิวตอนนี้ก็ไม่ค่อยเห็นมากนักแล้วนะ แต่ก็อย่างว่า .. มันคงยังไม่หายไปซะทีเดียวอ่ะ

ก็มานั่งนึกถึง hostmom ของตัวเอง สมัยอยู่นู่น เค้าเล่าให้ฟังว่าพ่อเลี้ยงเค้าแบบสมัยโบราณ (คิดเอง) เค้าเกิดและโตที่รัฐอิลลินอยส์ แล้วเห็นคนผิวดำครั้งแรกในชีวิตเมื่อตอนอยู่ไฮสคูลแล้วอ่ะ คิดดูสิว่าพ่อเค้าจำกัดสังคมเพื่อนมากแค่ไหน แต่เค้าก็โตมาเป็นคน open minded มาเลยนะ อาจจะเป็นเพราะว่าหน้าที่การงานทำให้เค้าได้เดินทางเยอะ ได้เห็นอะไรเยอะมาก (พ่อเค้าไม่เคยเดินเทางออกนอกเมกาเลย) แต่เค้าบอกตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้ว เพราะตอนแรกที่เค้าคิดจะรับเราไปอยู่ด้วยเนี่ย ก็เกร็งๆเหมือนกันว่าจะออกหัวรึก้อย แต่ว่า…อิอิ เราทำไว้ดี เค้าก็น่ารัก ดีกะเราไม่มีทิฐิหรืออะไรทั้งนั้นอ่ะ

This poem was nominated by UN as the best poem of 2006, Written by an African Kid

When I born, I black
When I grow up, I black
When I go in Sun, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black

And you white fellow
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you grey

And you calling me colored??

…. น่านสิ จะมาเรียกฉันว่าผิวสีได้ไง ….

Do you believe in conspiracy theory?
อ่านสำเนียงเดียวกับ do you believe in destiny? เลยนะ

จำได้ว่าดูหนังเรื่องนี้ (เล่นโดย Male Gibson และ Julia Roberts) เมื่อนานมาแล้ว บอกตามตรงว่าตอนนั้นไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เนื่องจากไม่เข้าใจคำว่า ทฤษฎีสมคบคิด ไม่เข้าใจว่าหนังสือต้องการสื่ออะไร และทำไมเฮียเมลถึงต้องเจออุปสรรคที่โหดร้ายขนาดนั้น (แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะ)

หลายๆอย่างในชีวิต มันเป็นทฤษฎีสมคบคิด ได้ทั้งที่รู้ตัว ไม่รู้ตัว ตั้งใจ และไม่ตั้งใจ
หลังๆรู้สึกว่า เราจะเอาความไม่รู้ตัวมาตั้งใจ (โยง)ให้มันเป็น ทฤษฎีสมคบคิด น่ะสิ แต่ว่ามันก็มีเหตุผลในตัวของมันเองนะ

เราว่าอีกอย่างที่ทำให้เกิดทฤษฎีสมคบคิดก็คือ เมื่อเราสนใจอย่างใดอย่างหนึ่งมากๆ เราจะโยงเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยมาเป็นเรื่องใหญ่ (ที่เรากำลังสนใจ) ได้ทุกเมื่อ

อย่างเช่น
เมื่อครั้งที่เราอ่าน “ที่เกิดเหตุ” วรพจน์ พันธ์พงษ์ (ซื้อมาตั้งแต่งานหนังสือ เพิ่งจะได้มีโอกาสอ่าน) อ่านแล้วรู้สึกเศร้า หดหู่ นับถือ และอีกหลายๆความรู้สึก ปะปนกันไปในระหว่างที่อ่าน ที่แน่ๆรู้สึกว่าเข้าใจคนใต้และเจ้าหน้าที่ที่ประจำการอยู่ที่นั่น … มากขึ้น อ่านแล้วรู้สึกว่า ชีวิตเราเนี่ยมันสบายเกินไปรึเปล่านะ สิ่งที่เรากังวลต่างๆนานา เช่น รอรถเมลนานจัง รถติด ผมไม่เป๊ะ (ไร้สาระไม๊) หรือแม้แต่กลุ้มเรื่องงานก็ตาม เรารู้สึกว่าไม่ได้ครึ่งกับความเศร้า ความกังวล ของพวกเขาเหล่านั้นเลย

แล้วทฤษฎีสมคบคิด เกิดขึ้นตอนไหน

เราคิดถึงเพื่อนที่มีแฟน (หมั้นแล้วด้วย) ที่ทำหน้าที่ปกป้องความสงบสุขอยู่ที่ภาคใต้ ต้องบอกกันตรงๆว่า มันก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน

ฟัง Club Friday ของคลื่นสีเขียว แล้วเจอคนที่มีแฟนเป็นตำรวจประจำการที่ภาคใต้ เค้าเล่าได้เศร้ามาก จนเราเองจะร้องไห้ตาม เค้าบอกว่าแฟนเค้าพยายามทำตัวให้เค้าเลิกรัก เพื่อที่เค้าจะได้ไปรักคนอื่นที่ชีวิตไม่ได้แขวนอยู่บนเส้นด้าย ที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ทุกครั้งที่ลงไปประจำการแฟนเค้าจะทำไดอารี่ซึ่งเหมือนเป็นพินัยกรรมกลายๆ บอกถึงหากแฟนเค้าเสียชีวิตต้องจัดงานศพยังไง และอะไรอีกหลายๆอย่าง ฟังแล้วเศร้าเหลือเกินสำหรับคนที่เป็นแฟน

เช้าวันถัดมา เพื่อนโทรมาบอกว่าแฟนพี่ที่รู้จักถูกระเบิด เสียชีวิตจากการลาดตระเวณเมื่อเช้าวันก่อน …. เราไม่รู้จักชื่อจริงเค้า เราเลยไม่ได้เอะใจ ฟังแล้วอึ้ง
แต่ก่อนคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องไกลตัวเหลือเกิน แต่ตอนนี้รู้สึกว่า อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้ มันเศร้าจริง …. My Blues Day!!!