ฝันร้าย
เมื่อคืนก่อนฝันร้าย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมฝันไปอย่างงั้น ทั้งๆที่เราไม่ได้คิดมากเรื่องนี้เลยนะ หรืออาจจะเป็นไปได้ว่าจิตใต้สำนึกเราคิดแต่เรื่องนี้ตลอดเวลาก็ไม่รู้นะ
เราฝันว่าบินไปนิวยอร์ค (นี่ก็หนึ่งละ ที่คิดอยู่ตลอดเวลา) กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์ Host เรารวมถึงลูกๆด้วย พอไปถึงที่บ้านเลขที่ 1 ถนนลินคอล์น เมืองอ๊อสซิงนิ่ง ปรากฏว่าเจอแนนนี่คนใหม่ ไม่รู้จักแฮะ .. ในใจคิดว่า แอ้ไปไหนฟระ
เข้าไปในบ้าน ลูกๆไม่อยู่ ออกไปเล่นหลังบ้าน ซึ่งเป็นเหมือน playground มีเด็กเล่นมากมาย เราก็เก้ๆกังๆอยู่ที่ห้องครัว หาอะไรกินซะหน่อยตามประสา ระหว่างที่เดินไปหลังบ้าน เดินผ่าน Pat กับ Mary (Host Family ของเราเอง) แต่ทั้งสองคนจำเราไม่ได้เลยยยย พอเจอลูกๆทั้งสอง ทั้ง Eric และ Catherine ก็จำเราไม่ได้อีก คือไอ้จำไม่ได้น่ะไม่เท่าไหร่หรอก เราเข้าใจ เพราะว่าจากมาตั้งกะยังเด็กมาก แต่ว่า ignore เรานี่สิ มันเรื่องใหญ่นะ
ตัดฉากเข้ามาในบ้าน นั่งกินข้าวกันอยู่ ทุกคนไม่สนใจเราเลย Pat ก็คุยกับ Mary ไป Eric ก็กินอาหารไป ส่วน Catherine ก็เล่นไปด้วย แต่ทุกคนไม่ได้คุยกับเราเลย เราทนไม่ได้เลยออกมาเดินเล่นที่ห้อง living room ออกมารอเพื่อนมารับ พอiEarn มาถึงเท่านั้นแหละ มันมากะใครไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ เราพูดได้คำเดียวคือ she didn’t even lay her eyes on ME
พระเจ้า ….. เราทนไม่ได้เลยอ่ะ ไม่รู้จะทำไง มันอึดอัดมาก รู้สึกว่านี่เหรอคือสิ่งที่เรารอคอยมานาน การได้กลับไปนิวยอร์คอีกครั้ง สิ่งที่คาดหวังไว้ มันเป็นอย่างงี้เองเหรอ มาเพื่อที่จะมาเจอความเจ็บปวดแบบนี้เนี่ยนะ
ร้องไห้ ……. ร้องเป็นเผาเต่า
เริ่มรู้สึกตัว …… เพราะหายใจไม่ออก
แล้วก็ตื่น ….. อ้าวฝันไป แต่ว่าน้ำตานองหน้าเลย แล้วก็ร้องไห้ต่อ!?!?!? มันแอบรู้สึกกลัวนิดๆ ทั้งๆที่ก็รู้นะว่ามันไม่มีวันเป็นจริงหรอก มันเป็นแค่ความฝัน แต่ก็นะ อกจะเหมือนจริงซะขนาดนั้นอ่ะ
เช้าวันถัดมา มาทำงานตามปกติ ไม่ได้คิดมากอะไร แต่พอสายๆ conspiracy theory ก็ทำงานซะอย่างงั้น เริ่มต้นที่ได้รับอีเมลจาก Pat ถามเรื่องสารทุกข์สุกดิบทั่วไป ตามด้วยหัวหน้าจะเดินทางไปนิวยอร์คคืนวันพรุ่งนี้ แล้วตอนกลางคืนได้ออนไลน์คุยกับ iJam ซึ่งไม่ได้คุยกันนานมากกกก ….. ทั้งหมดมีความว่า นิวยอร์ค เข้ามาเกี่ยวข้องทั้งสิ้น
เล่าให้ iJam ฟังเรื่องฝันร้าย มันก็บอกว่า “แกรู้ใช่ไม๊ว่าไม่ใช่ความจริง” – You know that, don’t you? ดีใจจังได้คุยกับมัน มันเหมือนกับว่าได้เจอเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้เจอกันนาน สบายใจที่ได้คุย
.. ฝันร้ายคราวนี้ทำให้เรารู้ว่า ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่เราอยากทำอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ได้มีโอกาส + มันนี่ ที่จะทำ นั่นก้คือการกลับไปเยี่ยม บ้านเลขที่ 1 ถนนลินคอล์น เมืองอ๊อสซิงนิ่ง นั่นเอง
